The comeback-tour

Na lang niets te hebben geschreven vond ik het wel weer eens tijd worden. Zoals ik heb medegedeeld op Twitter, schrijf ik tijdelijk een stuk minder vanwege het lopen van een fulltime stage in de psychiatrie. Jep, (oud-)cliënt goes hulpverlener. Hier volgt een update-achtig schrijfsel over wat ik tegenwoordig zoal doe. Past ook wel in de trend van het afgelopen jaar evalueren zo tegen oud-en-nieuw aan… Ben ik toch nog hip. Of was het juist cliché? Hoe dan ook, daar gaat ie…

Wat ik tegenwoordig zoal doe?
In ieder geval niet in bed liggen. Tenminste, niet de hele tijd. Afgezien van het hebben van de griep de afgelopen weken, heb ik de laatste helft van 2016 maar weinig tijd in bed doorgebracht. Dat was in het begin van het jaar wel anders. Ik had een zware depressie (niet om te overdrijven, maar zo heet dat klinisch) en lag de hele dag in bed. Lichamelijke inspanning kostte enorm veel moeite en ik voelde me zo diep ongelukkig, dat eten of drinken uit de keuken pakken het eigenlijk ook allemaal niet waard was. Ik ging aan de Venlafaxine (een antidepressivum) in de hoop dat het me er weer bovenop zou helpen, of daarbij in ieder geval een steuntje in de rug kon geven. Helaas namen de suïcidale gedachten alleen maar toe en leek ik me – hoewel ik niet dacht dat het nog mogelijk was – fysiek en mentaal nóg slechter te gaan voelen. In deze periode, rondom mijn verjaardag, schreef ik dan ook over mijn suïcidale gedachten in ‘Lang zal ze leven?‘.

you-got-out-of-bed-when-u-spend-48-hours-2490626Toen ik stopte met de antidepressiva ging het langzaam aan steeds iets beter. De afbouwperiode was erg zwaar en ik ging me nóg slechter voelen, maar toen de lichamelijke klachten afnamen leek het alsof ik mentaal ook weer wat opknapte. Ik kreeg steeds meer energie en kon er dus ook steeds meer op uit. Daar voelde ik dan ook steeds meer voor. Mensen in mijn omgeving lieten weten dat ik er beter uit zag. Tijdens het antidepressiva gebruik vonden zij mij er grauw uitzien en vonden zij mij erg vlak (‘als een zombie’). Ondanks deze zware depressie is het me wel gelukt mijn vierdejaars minor van de opleiding Sociaal Pedagogische Hulpverlening (SPH) af te ronden. Daar ben ik dan ook erg trots op! Mijn scriptie en overige vakken heb ik jammer genoeg nog niet kunnen afronden  doordat ik in die periode de energie niet meer had om naar school te gaan…

Tegen de tijd dat ik me beter ging voelen brak de zomervakantie aan. Mijn energie was terug, maar mijn dagbesteding was dus op vakantie. Ter verduidelijking: vanaf mijn 19e ben ik arbeidsongeschikt verklaard en ontvang ik een Wajong uitkering. Werken naast het studeren is voor mij te zwaar, maar werken in de zomervakantie ging ook niet omdat ik uit ervaring weet dat ik dan zoveel op mijn Wajong gekort zou worden, dat ik niet meer rond zou kunnen komen. Toen ik 19 was, wilde ik nog naar de kleinkunstacademie en actrice/zangeres worden. Ik schreef me in bij een castingbureau en heb me eigenlijk nooit uitgeschreven. Zo kwam het dat ik deze zomer een keer reageerde op de oproepen die ik wel eens per mail binnenkreeg en toen zomaar in een film of reclame terecht kwam als figurant. Een leuk bijbaantje én dagbesteding, waarmee ik niet in de problemen kwam met mijn financiën. Ik had trouwens liever vrijwilligerswerk gedaan, maar dit bleek erg lastig te vinden voor alleen een zomermaand en niet te intensief. Het was immers wel de bedoeling dat ik on-uitgeblust weer aan de studie zou gaan.

Stagiaire Lyka
De zomer lang had ik de tijd om na te denken over ‘hoe nu verder’…
Ik besloot dat ik mijn derdejaarsstage (waarvan de vorige één van de oorzaken is geweest van de depressie), wilde gaan inhalen. Hiervoor moest ik het hele derde jaar opnieuw doen volgens de regels van school. Ik wilde immers echt niet mijn stage verlengen bij mijn vorige stageplek; dat ging ook niet eens meer omdat ik er totaal doorheen zat, burn-out-achtige klachten kreeg en voor mijn gezondheid moest kiezen.
Toch vond ik dat ik me goed genoeg voelde om opnieuw de uitdaging aan te gaan en te gaan solliciteren voor een nieuwe derdejaarsstage plek in de psychiatrie. Ik ging een beetje rondneuzen op de vacaturebank van mijn opleiding en vond daar tot mijn verbazing een hele leuke omschrijving van een stage in de GGZ. Dit was in een periode dat de meeste stageplekken al vergeven waren… Ik stuurde whats-meant-to-bediezelfde week nog een sollicitatiebrief en werd kort daarna al op gesprek uitgenodigd. Na het gesprek belde ik mijn vriend om te vertellen hoe het was gegaan, om nadat ik had opgehangen erachter te komen dat ik een gemiste oproep en een voicemail had. Ik natuurlijk ‘als een gek’ terugbellen om te horen dat ik was aangenomen! Mijn enige en eerste keuze voor een stageplek. Ik geloof niet zo in die dingen, maar dit voelde toch wel een beetje meant to be.

Hoe het is om als (oud-)cliënt stage te lopen in de psychiatrie (bij nota bene een instelling waar ik zelf in behandeling was), verdient een geheel eigen blogpost, dus ik zal er nu niet veel op in gaan.
Korte samenvatting: ik loop stage bij een afdeling voor jeugdpreventie van een GGZ instelling. Mijn werkzaamheden zijn om cursussen te geven aan KOPP-kinderen (kinderen van ouders met psychische problemen) en stil- en teruggetrokken kinderen (ter preventie van het ontwikkelen van angst- en/of depressieve stoornissen). Ik behoed kinderen dus voor het ontwikkelen van ernstige psychische problemen, door hen o.a. tools te leren om met een spanningsvolle thuissituatie te kunnen omgaan en bijv. te werken aan een positief zelfbeeld. Wie mijn blog al langer volgt, weet dat ik zelf ook een KOPP-kind ben (zie ‘Slecht gehecht?‘). Ook was ik als kind stil en teruggetrokken zoals je hebt kunnen lezen. Ik zie dan ook vaak kinderen tijdens de cursussen waarin ik mezelf of mijn gedrag als kind ontzettend kan herkennen. Verder is mijn praktijkbegeleider naar de kinderen erg open over zijn eigen ervaring als KOPP-kind. Gezien ik een leerlijn volg waarbij ik mijn ervaringskennis leer inzetten, komt dat ook allemaal wel erg mooi en toevallig uit.

Overige Lyka
workNaast stagelopen, moet ik bekennen dat ik vrij weinig doe. Het is dan ook wel erg intensief: ik maak dagen van half 9 tot 6 en ben dan tussen half 7 en 7 uur ’s avonds pas thuis. Dit 4 dagen in de week, met op de 5e dag van half 9 tot 5 les op de opleiding. De weekenden zijn dus voor… huiswerk, toetsen voorbereiden en werken aan mijn stageportfolio.
Een rijk sociaal leven zit er momenteel dus niet zo in, maar afgezien van het energie- en tijdsgebrek zit dat er bij mij met mijn sociale fobie sowieso niet zo in. Toch doe ik mijn best om zo nu en dan toch nog ’s avonds of in het weekend met vriendinnen af te spreken of erop uit te gaan met mijn vriend. Die verdient ook nog aandacht namelijk. Het bandje staat even helemaal stil; geen tijd en energie voor. Zelfs winkelen kom ik niet meer aan toe. Meer ‘hobby’s/bezigheden’ heb ik dan ook niet…
Oh ja, dit jaar ook nog slecht nieuws gehad: mijn vader blijkt longemfyseem te hebben. Na verder onderzoek is gebleken dat het gelukkig nog niet in een vergevorderd stadium is, maar desondanks wel zorgelijk en het roept redelijk wat herinnering op aan het ziekbed van mijn moeder, al probeer ik het op het moment te zien als een zorg voor later en het te blijven relativeren.

dont-worryMet alles wat speelt, is het dus belangrijk om goed voor mezelf te blijven zorgen. Ik merk namelijk dat ik redelijk wat stress ervaar door stage en de schoolopdrachten, ondanks dat ik ook veel plezier haal uit mijn stage. Het voelt als een zware druk dat er zoveel verwacht wordt qua prestatie aan verslagen e.d., maar ook dat ik beoordeeld word op mijn functioneren als hulpverlener in opleiding in de praktijk. Dit zorgt voor redelijk wat piekeren en een erg aanwezige dictator. Nu ga ik na de kerstvakantie een cursus geven aan jongeren om piekeren tegen te gaan, dus wellicht steek ik er zelf ook nog wat van op. Gelukkig heb ik van stage deze week een weekje vrij gekregen. Even bijkomen en proberen de zorgen los te laten. Dit blijkt toch best lastig.

Tot zover mijn jaar-overzicht-schrijfselding. Aan goede voornemens doe ik niet, dus ik wens bij dezen iedereen een gezond en vooral gelukkig 2017. Ik proost opdat het stigma minder (minder! minder!) mag worden en de openheid groter. Proost.

happy-new-year

Advertenties

One thought on “The comeback-tour

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s