Psychiatrisch patiënt studeert voor hulpverlener

Zo luidt de titel van het interview over mij en mijn blog in de Folia. De voorpagina van het magazine was duidelijk niet gemaakt door de interviewster. Tijdens het interview hadden we het over de missie van mijn website: het verminderen van stigma over psychische problemen. De zin op het voorblad leek die boodschap juist tegen te spreken; het kwam nogal bot over. Ik ben al jaren niet meer opgenomen geweest en dus al een tijd geen psychiatrisch patiënt meer. De enige die mij nu nog cliënt noemt – niet direct natuurlijk – is een vrijgevestigde psychotherapeut. Ik probeer juist heel erg mezelf niet meer te zien als cliënt of patiënt, maar als Lyka: dochter, vriendin en bijna hulpverlener. In dit artikel wil ik uiteenzetten hoe het is om te studeren voor hulpverlener, terwijl ik zelf nog hulpverlening nodig heb.

Cliënt carrière
Vanaf mijn 14e tot en met mijn 26e ben ik bijna non-stop in therapie geweest. De oplettende lezer heeft het al door: juist, ik ben nu 26 jaar oud en dus al 12 jaar in therapie. De korte periode bij een kinderpsychiater toen ik 6 jaar was, hierbij niet meegeteld. In al die tijd is er maar een periode van 4 maanden geweest waarin ik geen therapie had; een periode waarop ik het zonder wilde proberen. Al gauw bleek dat ik daar nog niet klaar voor was: het ‘uit therapie gaan’. Wel is het nog steeds mijn doel, vandaar ook de naam van mijn website en blog.

under-construction-2Vanaf kleins af aan zijn er dingen in mijn leven gebeurd (in vaktermen: life-events) die een grote impact hadden op mij en mijn directe omgeving. Deze gebeurtenissen hebben mij  gevormd tot wie ik nu ben. Daarbij horen o.a. enkele copingsmechanismen die ik toentertijd nodig had om te overleven, maar mij nu helaas juist belemmeren in mijn leven. Een vraag die ik wel eens voorbij hoor komen: waarom maakt de één nare dingen mee en kan diegene gelukkig verder leven, terwijl de ander psychisch ziek wordt en zich vervolgens door het leven heen moet ploeteren? Door mijn opleiding weet ik dat het te maken kan hebben met erfelijke aanleg of met aangeboren temperament wat je gevoeliger kan maken voor het ontwikkelen van psychische ziekten. Zo heb ik met mijn  persoonlijkheidskenmerk ‘perfectionisme’, statistisch gezien meer kans op het ontwikkelen van een depressie, burn-out en/of misschien wel een eetstoornis. Daarnaast denk ik dat het ook te maken kan hebben met omgevingsfactoren; een warm nest had mij denk ik beter kunnen ondersteunen in zware tijden, dan een afstandelijk nest dat het eigenlijk zelf ook niet zo goed weet door eigen moeilijkheden.
Of iemand anders niet ziek geworden zou zijn door hetzelfde meegemaakt te hebben als ik, is moeilijk te achterhalen. Psychische ziekten komen namelijk in mijn familie vaker voor dan alleen bij mij.

De reden dat ik op het moment nog steeds hulpverlening nodig heb?
Een oud-therapeute legde het als volgt uit: “Je hebt je leven lang jezelf aangeleerd om te dealen met bepaalde situaties; je hebt copingsmechanismen ontwikkeld. Deze mechanismen waren destijds nodig om deze periodes te kunnen ‘overleven’, maar zijn nu juist belemmerend geworden in je leven omdat de situatie van toen inmiddels anders is. Het aanleren van deze mechanismen hebben jaren geduurd, dus je kunt verwachten dat het afleren van deze mechanismen ook flink wat jaren nodig zal hebben.”

Hulpverlener carrière
carl-jung-quoteEind juni dit jaar heb ik – als ik niet nog meer vertraging oploop – mijn derdejaarsstage afgerond en hoef ik alleen nog maar mijn vierdejaarsscriptie te doen. In de zomer van 2018 zal ik dan eindelijk afgestudeerd zijn en mag ik mezelf officieel hulpverlener (SPH’er) noemen.
Nog steeds is mijn identiteit als hulpverlener een zoektocht. Dit hoort natuurlijk bij de opleiding en je beroepsontwikkeling als student. Bij mij heeft het echter ook te maken met het feit dat ik zelf altijd nog in therapie ben geweest tijdens mijn opleiding. Dit maakte dat ik wel eens last had van rol verwarring. Denk aan rollenspellen moeten doen, terwijl je nog een voltijd dagbehandeling volgt en van college naar therapie vliegt en andersom. Om even een beeld te schetsen: 11:00 uur was ik patiënt en groepsgenoot bij de dagopening, om 13:00 uur was ik hulpverlener in een rollenspel bij het vak gespreksvaardigheden, om 15:00 uur weer moeder van een groepsgenoot te spelen bij de therapie psychodrama.
Toen ik mijn eerste derdejaarsstage ging lopen had ik ook last van rol verwarring in contact met mijn therapeute. Op stage kreeg ik steeds leuker contact met collega-hulpverleners en ook buiten werktijden kreeg ik wel eens lift naar het busstation waarbij een behandelaar wat vertelde over haar privéleven. Tijdens mijn therapie zat ik dan weer tegenover een behandelaar, de mijne, die helemaal niets loslaat over haar privéleven en verwacht dat ik vooral over mezelf praat. Hierdoor voelde ik me in een patiënten-/cliënten rol gedrukt, terwijl het op stage steeds meer lukte om mezelf als hulpverlener te gaan zien. Inmiddels heb ik hier in therapie nog maar weinig last van. Het helpt dat mijn psychotherapeute mij naast als cliënt, ook benadert als een mede-hulpverlener; ze vraagt eerst of ik een begrip ken voordat ze een hele uitleg geeft en we kunnen praten in vaktermen. Dit vind ik erg fijn en niet alleen bevorderlijk voor de behandelrelatie, maar ook voor mijn herstel.

Een andere moeilijkheid tijdens mijn studie is altijd geweest: wat vertel ik wel en wat vertel ik niet?
Toen ik net begon met mijn studie voelde ik dat er zo goed als geen ruimte was voor eigen ervaringen. Vaak heb ik in een college gezeten waar ik redelijk wat aan kennis had kunnen aanvullen bij de aangeboden stof vanuit mijn eigen ervaring, maar heb altijd stilzwijgend aangehoord wat ik al wist of waar ik een nuance in aan had kunnen brengen. Dat klinkt misschien arrogant (vooral voor iemand die in therapie werkt aan een beter zelfbeeld), maar ik had me bijvoorbeeld voor mijn studie al veel ingelezen over mijn eigen diagnoses en daarmee al heel wat theoretische kennis opgedaan met betrekking tot psychopathologie. Een ander voorbeeld: meerdere keren heb ik geluisterd naar een ervaringsdeskundige die in de les zijn/haar ervaringsverhaal kwam vertellen, terwijl ik met een soortgelijk ervaringsverhaal zat te luisteren en te acteren alsof horen over bijv. een crisisopname ook voor mij nieuw was. Ik had de angst dat als ik zou vertellen dat ik zelf psychisch ziek ben en redelijk wat ervaring heb met behandelingen in de GGZ, docenten en medestudenten mij als incompetent zouden zien als hulpverlener. Je moet immers zelf helemaal psychisch gezond zijn om hulpverlener te kunnen zijn, heerst het idee.
Gedurende mijn studie heb ik veel last (gehad) van zelfstigma;
ik heb vaak de angst dat ik nooit een goede hulpverlener kan zijn omdat het mij nooit zal lukken volledig te herstellen. Ook vul ik soms in voor anderen (collega’s, medestudenten en directe omgeving), dat zij mij meer zien als cliënt/patiënt dan hulpverlener als ik vertel over mijn ervaring(-skennis).

Wat is zelfstigma?
“Bijna de helft van mensen met een psychische aandoening lijdt onder zelfstigma. Je vindt zelf dat je geen knip voor de neus waard bent vanwege je aandoening. Of je vindt vooroordelen van anderen over jou terecht.

Als je je bewust bent van je eigen stigma’s kun je hieraan werken om dat te verbeteren en er minder last van te hebben. Het kan je zelfbeeld in gunstige zin bevorderen.
Zelfstigma is meestal een proces van jaren. Klachten ontstaan vaak in de prille jeugd in familiekring. Je voelt je bijvoorbeeld thuis of op school afgewezen, wordt niet betrokken bij gesprekken. Dit leidt regelmatig tot angst voor sociale situaties. Ook nog jaren later. Als je psychische aandoening stelselmatig is onderkend, maakt je dat gevoeliger voor zelfstigma”

Bron: Samen sterk zonder stigma

Afgezien van zelfstigma, heb ik ervaren dat er binnen de opleiding ook daadwerkelijk weinig ruimte was voor de eigen ervaring van studenten. Dat terwijl je regelmatig hoort dat een groot aantal studenten SPH gaan studeren omdat zij zelf of in hun omgeving te maken hebben gehad met psychische ziekten. Gelukkig lijkt hier verandering in te komen!

Lyka, hulpverlener en slechts nog een beetje ziek
broken-objectsHet is mijn persoonlijke leerdoel tijdens de resterende tijd van mijn studie om mijn twee identiteiten: hulpverlener en cliënt, niet los van elkaar te zien, maar dat zij samenkomen als geheel. De leerlijn om ervaringskennis te ontwikkelen die mijn opleiding sinds kort aanbiedt, helpt mij daarbij! Als ik afstudeer, ben ik dankzij deze leerlijn niet alleen SPH’er, maar ook ervaringsdeskundige. Het hielp ook ontzettend dat mijn docenten van de vierdejaars minor vorig jaar aan zelfonthulling hebben gedaan: het bleek dat ook zij hulpverlener zijn met eigen ervaring in de GGZ. Het kan en mag dus! Ook ontkracht het mijn angst: deze mensen hebben nog steeds in enige mate last van psychische problematiek, maar zijn toch competent als hulpverlener én docent.
Zo helpt ook het op Twitter volgen van hulpverleners als Menno Oosterhoff, Remke van Staveren en Clara Koek-Michels voor mij om deze angst te ontkrachten. Deze mensen zijn voor mij ook een inspiratie en voorbeeld omdat zij in de (social) media openlijk uitkomen voor hun diagnose, maar daarnaast ook tweeten als enige andere deskundige psychiater. Daarmee dragen zij bij aan het doorbreken van het taboe en het stigma.

Ik moet zeggen, mijn herstel duurt dan wel lang, maar het komt steeds dichterbij: ik heb ontzettend veel stappen gezet sinds mijn eerste behandeling en kan nu al zeggen dat ik van ver ben gekomen. Ook in het ontwikkelen van mijn beroepsidentiteit zit schot: ik weet in ieder geval dat ik mijn eigen ervaring niet meer bij mij wil dragen als geheim, terwijl ik het ook kan inzetten om toekomstige cliënten te helpen. Op mijn (tweede derdejaars) stage ben ik daar al mee begonnen: ik loop op het moment stage in de GGZ jeugdpreventie (van angst en depressie) en werk o.a. met kinderen van ouders met psychische problematiek (KOPP-kinderen genoemd). Tegen mijn collega’s ben ik beetje bij beetje steeds opener over mijn eigen ervaring. Gelukkig zien ook zij het als meerwaarde en stimuleren zij mij juist om mijn ervaring in te zetten tijdens de preventiecursussen. Het bewijs is een super lieve kerstkaart dat ik kreeg met de tekst: “We zijn zo blij dat je bij ons stage bent komen lopen. Door je persoonlijke, verdrietige, verhaal, kun jij onze kinderen juist veel kracht bieden!” Dan heb je toch een top stageplek getroffen?!?!

Zelf merk ik dat ik door mijn ervaring een sterk analytisch vermogen heb; observeren en signaleren zijn sterke kanten van mij. Door de scherp afgestelde antennes die ik vroeger nodig had om de sfeer in huis aan te voelen en me zo nodig terug te trekken, voel ik nu (op stage) sneller aan wie in een groep zich niet goed voelen of zich anders gedragen. Ook trekken de stille- en teruggetrokken kinderen sneller naar mij toe dan naar sommige andere collega’s, omdat zij het waarschijnlijk als prettig ervaren dat ik zelf ook introvert ben en stil/rustig overkom. Zo is het voorgekomen dat kinderen die bijna nooit wat zeggen, wel met mij ineens een gesprek aangaan. Ook zie ik de stille kindjes minder snel over het hoofd dan collega’s; ik was immers zelf ook een stil- en teruggetrokken kind, dus ik herken bijvoorbeeld dat zij zich onzichtbaar kunnen maken in een groep.
Best wel toffe voordelen van zelf een moeilijke thuissituatie te hebben gehad, toch?
Toch zal ik realistisch moeten blijven kijken naar mijn gezondheid en functioneren; ik heb niet voor niets vertraging opgelopen tijdens mijn studie. Het volgen van een opleiding is door het ziek zijn erg zwaar. De mogelijkheid dat ik door mijn gezondheid (nog) niet in staat ben te werken na mijn studie, moet ik helaas in mijn achterhoofd houden…

depressiegala-foto

Morgen is het Depressiegala. Een evenement waar ik vorig jaar aanwezig was terwijl ik mijn diagnose (zware, chronische depressie) met mij meesleepte. Dit jaar ben ik aanwezig zonder zware depressie, dus de enige vorm van slepen dat je morgen zal kunnen zien, zal de sleep zijn van mijn galajurk. Mocht je mij morgen spotten (met mijn vriendlief), kom gerust gedag zeggen! Je kunt mij herkennen aan de glimlach op het gezicht.

depressiegala

Advertenties

30 thoughts on “Psychiatrisch patiënt studeert voor hulpverlener

  1. Ik volg je, ben er helemaalmee akkoord…. En ik ben ook een “ervaringsdeskundige” die ook hulpverlener is. Vaak zeg ik dat eerst ervaring ging opdoen als patiënt, dat dat een kwestie was van mijn empathie te vergroten! Met een kwinkslag, maar het werkt. Cliënten, appreciëren dat, ik hou van de herstelvisie waar ervaringsdeskundigheid bij hulpverleners als een pluspunt wordt gezien. Toen ik 10 jaar geleden afstudeerde was het absoluut not done om zelf ooit met psychiatre te maken hebben gehad, nu is het een pluspunt. Ik zag de kentering, ik merkte de erkenning dat ik beter weet wat het is dan diegene die het niet meemaakten. Meer en meer hulpverleners praten nu ook over hun psychische kwetsbaarheden. Afstand werd nabijheid….. En ja, ik ben blij dat ik destijds, ondanks alle tegenkantingen, toch gekozen hb voor psychiatrie. Nu vechten ze bijna om me (oké, dat is wat overdreven) terwijl ik 10 jaar geleden geen werk vond door mij verleden in de psychiatrie. Het kan keren en ik be blij dat ik zo koppig bleef! Ik wil je veel succes wensen met je studies, je verdere leven en al wat je maar wil! Qua hulpverlening ben je goed bezig, in mijn ogen dan toch!! 😉

    Liked by 2 people

    • Dank voor je mooie reactie!!!
      Wat knap dat je ondanks dat het ‘not done’ was, toch trouw bent gebleven aan jezelf en uit bent blijven komen voor je ervaring. Kan me voorstellen dat het erg moeilijk moet zijn geweest door steeds afgewezen te worden vanwege je hulpverleningsverleden. Dit behoort ook tot een angst van mij. Ik schrijf dan ook voorlopig nog even onder een pseudoniem omdat ik pas aan het begin sta van mijn carrière en nog niet goed weet hoe ik mij wil/durf te profileren.
      Ik ben ook blij dat je niet op hebt gegeven!!! De wereld kan meer hulpverleners gebruiken met jouw visie en kunde. Gelukkig begint het tij inderdaad te keren en kom je nu pas echt tot je recht. Toch denk ik dat daar – zoals je het zelf noemt – ‘koppige’ mensen voor nodig zijn geweest; jij hebt o.a. de weg vrij gemaakt voor mij en mijn generatie ervaringsdeskundige hulpverleners. Heel erg veel dank daarvoor!
      Ook voor je inspiratie; door te horen dat het bij jou is goedgekomen, geeft dat mij ook meer vertrouwen voor de toekomst.
      Wie weet komen we elkaar nog tegen in het werkveld. 😉

      Like

  2. Wat goed en duidelijk omschreven. Zelf heb ik hier ook best wat struggles over gehad. Hoe kan ik anderen helpen als ik mijzelf niet eens kan helpen? Een docent bevestigde dit, door in het eerste jaar openlijk te zeggen voor de klas dat als je zelf in therapie zit, je absoluut geen hulpverlener kan worden. Ze wist van mijn situatie. Au. Maar ooh wat was het makkelijk toen ik wel wilde uitleggen wat ik heb (meegemaakt), en hoe dat écht voelt en is in een les psychiatrie. Inmiddels weet ik dat ik mijn ervaring met de GGZ en opnames ook iets positiefs kan zijn. Ik zou het niet direct benoemen, maar ik denk dat mensen het op de één of andere manier wel merken dat ik ze écht begrijp in plaats van dat ik alleen de theorie uit de boekjes ken. Ik merk nu al dat mensen sneller naar mij toekomen met hun verhaal ‘Niemand weet dit, maar ik vertel het jou toch want jij begrijpt mij en veroordeeld mij niet’. Dat vind ik iets moois. Op naar meer ervaringsdeskundigen in de hulpverlening! Toch plaats ik deze reactie even als ‘anoniem’. Niet iedereen hoeft het van mij te weten immers.

    Like

    • Jeetje, inderdaad Auw!
      Ik hoop echt dat die opvatting gauw gaat veranderen. Gelukkig lijkt het erop dat er wel een verandering in gang is gezet. Toen een medestudent zo’n opmerking maakte, hoorde ik een docent gelukkig deze stelling weerleggen. Ik weet niet of je Alie Weerman kent? Zij is op het moment o.a. bezig met het opzetten van leerlijnen voor ervaringskennis op hulpverlenersopleidingen heb ik begrepen. Zo is er sinds een jaar of twee ook een wat positievere visie op mijn opleiding gekomen op eigen ervaring als hulpverlener.
      Ik begrijp je keuze om het niet direct te benoemen in cliënt-contact. Ik denk ook dat het echt niet altijd een meerwaarde heeft; het moet immers de cliënt verder kunnen helpen. Zelf doe ik het daarom op mijn stage alleen op momenten en op een manier dat ik bijvoorbeeld hoop kan geven: ‘Zelfs de juf (cursusleider) was vroeger zo erg verlegen dat ze geen brood durfde te kopen bij de bakker, maar ze staat nu zelfs voor een groep dus bij mij kan het uiteindelijk ook goedkomen.’
      Als ‘stille’ ervaringsdeskundige hulpverlener ben je denk ik even waardevol!!! 🙂

      Like

    • Ook ik wil hier even op reageren hoor. Wat een belachelijke opmerking van die docent dat je geen hulpverlener kan zijn als je zelf in therapie bent! In de opleiding tot psychiater zit een verplicht gedeelte waarin je zelf in therapie gaat! Heel veel sterkte jullie beide xxxx

      Liked by 1 persoon

  3. Hoe herkenbaar… Nog steeds in therapie wegens (chronische) depressie, heb ik ook de hoop om in juni 2018 af te studeren als SPH’er… O zo lastig soms, onbegrip op school, afwijzing van docenten: jij bent niet stabiel genoeg om deze opleiding te kunnen doen.. En toch door blijven zetten. Steeds meer de meerwaarde zien van wat ik te brengen heb. Heel veel succes, hopelijk kunnen we elkaar straks feliciteren met onze diploma’s en wie weet komen we elkaar nog eens tegen! 🙂

    Liked by 1 persoon

    • Wat hebben we veel gemeen… Herkenbaar inderdaad!
      Ook ik heb in mijn tweede jaar te horen gehad van SLB’er toen ik mij kwetsbaar opstelde, vertelde over depressiviteit en zorgen uitsprak: “Zou je niet stoppen met de opleiding?” En dat voor een opleiding die studenten leert juist krachtgericht te werken…
      Ben blij dat je toch door hebt gezet en hoop dat je dit nog steeds zult blijven doen! Ook gun ik jou dat jouw opleiding net als de mijne de meerwaarde gaat inzien van ervaringskennis en studenten de ruimte gunt deze te ontwikkelen. Wanneer studenten goede begeleiding krijgen bij omgaan met een eigen hulpverleningsverleden, zal niet alleen het slagingspercentage hoger zijn; maar je creëert ook hulpverleners die een extra competentie bezitten. Mooi toch? 🙂

      Ook jij heel veel succes en hoop dat we elkaar in 2018 de hand kunnen schudden (met ons diploma in onze andere hand). 😉

      Like

  4. Wat ontzettend mooi geschreven en ontzettend knap dat je nu bijna officieel hulpverlener bent.
    Ik zit zelf nu al sinds m’n 12e in therapie (ben nu 20). Heb verschillende crisisopnames en therapieën achter de rug. Het gaat gelukkig nu een stuk beter met me, maar ook ik heb nog steeds hulp nodig. Volgend jaar wil ik graag naar het HBO om Social Work te gaan studeren. Het lijkt me namelijk erg mooi werk om mensen te kunnen helpen die hetzelfde meemaken als wat ik heb meegemaakt. Ik denk juist dat het een voordeel kan zijn als je het zelf hebt meegemaakt. Toch hoor ik van veel mensen uit mijn omgeving uitspraken van : “zou je dat nou wel doen?”. Dit brengt me dan weer ontzettend aan het twijfelen, maar nu ik jouw verhaal heb gelezen, heb ik er wel weer vertrouwen in! Dank je wel!

    Liked by 1 persoon

    • Wat mooi om te horen, dat raakt me en geeft mij ook weer vertrouwen.
      Klinkt alsof we een soortgelijke achtergrond hebben. Het kan inderdaad een groot voordeel zijn als iemand hetzelfde heeft meegemaakt als jij. Vaak is er sneller sprake van een goede behandelrelatie, zonder dat een cliënt nog weet dat je hetzelfde hebt meegemaakt. Op de één of andere manier is dat gevoelsmatig zo; de cliënt weet dat je het sneller begrijpt en op een manier dat anderen het misschien niet begrijpen.
      Het is natuurlijk ook een risico; als je zelf nog niet helemaal hersteld bent, kan het ook juist schadelijk zijn voor jezelf. Ik heb eerder mijn opleiding moeten stoppen omdat het nog niet goed genoeg met me ging. Ik dacht op dat moment van wel. Het is denk ik een kwestie van uitproberen en vallen en weer opstaan. Een paar jaar later heb ik de opleiding ergens anders opgepakt en ging het al een stuk beter.
      Verder is dan ook een reden dat ik nu werk met de doelgroep angst, depressie & KOPP en bijv. niet met eetstoornissen. Ik weet namelijk dat ik daar nog vrij gevoelig voor ben. Het eetgedrag van de cliënten zou alleen maar mijn eigen eetstoornis weer triggeren. Toch lijkt het me wel een mooie doelgroep om in de toekomst mee te gaan werken, maar voor nu is het een verstandige keuze om te maken. Verder moest ik vorig jaar tijdens mijn minor wel eens uit een college weglopen omdat bepaalde beelden van een powerpoint (over bijvoorbeeld suïcide) mijn PTSS weer triggerde. Dat is wel lastig en niet leuk, maar aan de andere kant wist ik er al veel vanaf, dus iets missen deed ik niet.
      Ik wens je veel succes en wijsheid in je keuze.
      Hoop dat je inderdaad veel mensen mag helpen en veel plezier hebt met de opleiding! 🙂

      Like

  5. Hoi! Dapper verhaal. Komt helemaal goed volgens mij zo, we zijn met velen alleen weten we het niet van elkaar…Zelf heb ik ook een dergelijk verhaal opgeschreven in het vakblad psyXpert. Vanavond ga ik naar het depressie gala met mijn collega met wie ik samen een kleine instelling heb speciaal voor hulpverleners die hulp zoeken: aerrea. Warme groeten, Antoinet oostindier , psychiater.

    Liked by 1 persoon

    • Hoi Antoinet, bedankt voor je bericht! Inderdaad, ik schrok van het aantal reacties maar op een positieve manier; voel me erg gesteund. Wist niet dat we met zo velen waren. Kan ik jouw verhaal nog ergens vinden? Ben wel nieuwsgierig. Mooi dat jij ook openheid geeft net als je collega’s die ik noemde in het artikel. Hoe meer, hoe beter! Het doorbreekt echt het taboe: ‘Zelfs’ psychiaters kunnen psychisch ziek zijn (geweest).
      Wat een goed idee, een instelling voor hulpverleners die hulp zoeken. Kan me ook voorstellen dat het lastig is hulp te zoeken als je al lang in het werkveld zit. Mooi werk!
      Had me leuk geleken je tegen te komen op het gala.

      Hartelijke groet,
      Lyka

      Like

  6. Wow, wat herken ik me in jouw verhaal…het had zo het mijne kunnen zijn.
    Zet m op met je studie! Cliënten kunnen zich naar mijn mening geen betere hulpverleners wensen dan die met eigen ervaring.

    Liked by 1 persoon

  7. Super herkenbaar allemaal. Ik ben zelf ook al 8 jaar in therapie en heb ondertussen mijn diploma bachelor in de toegepaste psychologie behaald. Vooral de rol verwarring en zelf stigma zijn zo herkenbaar. Echt fijn dat je dit deelt, het geeft mij – en hopelijk andere- de moed om toch te doen wat we graag willen doen.

    Liked by 1 persoon

  8. Bijzonder om te lezen! Ik ben zelf tweedejaars MWD en ongeveer twee jaar geleden gestopt met therapie volgen na zo’n elf jaar. Ik herken veel in je stuk. Mooi dat je schrijft.

    Liked by 1 persoon

  9. Wat een verademing om dit te lezen. Ook de reacties van anderen.

    Ik ben uiteindelijk, na horten en stoten, in mijn derde jaar MWD blijven hangen door depressie (en mede daardoor ook andere gezondheidsproblemen). Ik heb een jaar lang medicijnen gebruikt tegen de depressie, maar vanaf dit jaar geen medicijnen meer. Ik ga mijn studie weer oppakken maar het is zo fijn om te lezen het niet raar is om dit mee te maken. Het gaf mij een onzeker gevoel en toch ook wel schaamte. Je wilt mensen helpen maar je moet zelf nog worden geholpen.

    Echt… wat een opluchting.

    Liked by 1 persoon

    • Wauw, je weet niet half hoe ik herken wat jij omschrijft. Na het vroegtijdig moeten beëindigen van mijn vorige stage vanwege burn-out verschijnselen, kwam ik in een zware depressie terecht, waarbij ik maanden lang antidepressiva heb geprobeerd. Helaas kreeg ik juist meer klachten ipv minder, ook na inwerkperiode, dus heb ik het weer moeten afbouwen. Afgelopen september heb ik mijn studie eigenlijk pas weer opgepakt. Sindsdien gaat het stukken beter: een beter passende stageplek en ik heb weer iets te doen. Ik voel me eindelijk weer nuttig na ruim een half jaar in bed te hebben gelegen.
      Bedankt voor je berichtje en heel veel succes met het oppakken van je studie! Gaat vast ook goed komen!

      Like

  10. Ik wist niet dat ik nog ergens zo heftig op kon reageren als op dit verhaal. Hoe meer ik las, hoe meer ik heb zitten huilen. Het kan dus wel! Tegen mij word al jaren gezegd dat hulpverlening geven niks voor mij is omdat ik zelf nog niet “herstelt” ben. Ik heb geen doel in mijn leven daardoor. Ik heb zoveel meegemaakt ook en iedereen in mijn omgeving komt naar mij omdat ik vaak uit ervaring spreek en altijd de positieve Les eruit wil halen. Maar ook het analyseren, ik doe het bij alles wat een “normaal” leven moeilijk maakt, maar om een lang verhaal kort te maken, Dankjewel!! Wat prachtig geschreven, wat een inspirerende en motiverend verhaal! Het komt wel heel dichtbij, maar nu kan ik dit verhaal aan mijn eigen hulpverlener laten zien en dit vertelt wat ik niet kan zeggen zonder dat m’n keel dichtknijpt en de paniek toeslaat. Je bent een prachtig mens, voorbeeld en ik wens je het allerbeste voor de toekomst!

    Liked by 1 persoon

    • Dat klinkt heftig Sabrina… Fijn te horen dat je wat positiefs hebt kunnen halen uit wat je hebt gelezen! Wat ik niet in het artikel heb genoemd (niet bewust) is dat ik zelf eerder een SPH opleiding heb gevolgd, maar deze heb moeten afbreken omdat het te slecht met mij ging, ik moest worden opgenomen. Toen ik de studie begon dacht ik het wel aan te kunnen, maar ik bleek achteraf nog niet ver genoeg te zijn in mijn herstel. Daar ben ik alleen maar achtergekomen door het te proberen. De ervaring dat het niet lukte was niet leuk, maar nodig.
      Een paar jaar later toen ik opnieuw SPH ben gaan doen aan een andere onderwijsinstelling, bleek dat het al veel makkelijker ging allemaal omdat ik inmiddels verder was in mijn herstel. Nog steeds met vallen en opstaan, maar dit keer kon ik het wel aan. Soms is het vooraf niet te voorspellen.
      Misschien geeft dit je juist ook weer vertrouwen in dat het , als je eerlijk naar jezelf bent en jezelf tijd gunt, het uiteindelijk toch kan lukken.
      Ik wens je heel veel sterkte en succes!

      Like

  11. Wat geweldig dat je ondanks alles toch hebt doorgezet met je studie! Zelf moet ik dit jaar een keuze maken voor mij studie en ik zit een beetje met de angst dat ik het misschien mentaal niet aan zou kunnen. Dit verhaal bewijst maar weer dat alles mogelijk is!

    Liked by 1 persoon

    • Dank je Doreen!
      Wilde nog even noemen dat het bij mij niet in één keer is gelukt; ik heb eerder een SPH opleiding gevolgd, maar moest stoppen omdat ik moest worden opgenomen. Het ging te slecht, terwijl ik toen ik begon me goed voelde en dacht het aan te kunnen. Achteraf gezien was ik nog niet ver genoeg in mijn herstel. Twee jaar later startte ik opnieuw met de opleiding (nu ergens anders) en merkte al dat het mij beter af ging. Ik heb geleerd dat je jezelf ook de tijd moet gunnen om te herstellen en daarbij eerlijk naar jezelf moet zijn.
      Ik herken dus de angst het mentaal niet aan te kunnen. De eerste keer bleek die angst uit te komen. Dat was toen erg rot en voelde het als een enorme faal-ervaring, maar achteraf gezien was het nodig om te beseffen dat ik er niet klaar voor was.
      Ik zou zeggen; sowieso proberen en gaat het niet, probeer het later weer! Soms gaat het met vallen en opstaan…
      Veel succes en wijsheid bij het maken van je keuze!!

      Like

  12. Jeetje wat ontzettend goed en helder verwoord. (Helaas) erg herkenbaar. Zelf studeer ik ook SPH terwijl ik daarnaast ontzettend hard zoekende ben voor een geschikte therapie om deze studie door te komen. Vanwege de therapieen in het verleden, is dat zo makkelijk nog niet, wat betekent dat mijn studie ook niet altijd even lekker loopt. Ik ben vooral bank voor de mening van anderen wat maakt dat ik maar doe alsof het goed gaat, en iedere dag thuis kom met knallende koppijn.
    Anyway, heel fijn zo’n blog, dankjewel daarvoor. Geeft me weer wat kracht, (h)erkenning is immers altijd erg prettig. Zouden meer mensen moeten doen, met deze soort gelijke verhalen naar buiten treden. Want waarom zou je vanwege je psychische ziekte niet je dromen na kunnen leven?
    Succes met de laatste loodjes van je studie, ik gun de wereld meer hulpverleners met een eigen verhaal, dat maakt een mens mooi, vind ik.

    X

    Liked by 1 persoon

    • Dank voor je complimenten Paulien!
      Wat goed dat je opzoek bent naar hulp naast je studie. Het is al zwaar genoeg zo’n studie en als je ook nog eens al dat cliché-rugzakje mee zeult, is het helemaal uitputtend. Mijn studie gaat inderdaad ook met vallen en opstaan. Ik heb zelfs eerder een jaar SPH gestudeerd aan een andere opleiding, maar toen bleek dat ik er nog niet klaar voor was. Toen ik het twee jaar later probeerde was het ook nog niet makkelijk, maar wel beter te behappen, met therapie daarnaast.
      Ik ben het met je eens; zou fijn zijn als meer mensen naar buiten zouden treden. Bij het schrijven van mijn artikel had ik namelijk nooit gedacht dat we met zo velen waren.
      Uit alle reacties, zoals de jouwe, haal ik ook weer vertrouwen en steun. Dank je wel!
      Heel veel succes

      Like

  13. Wauw, wat bijzonder en gaaf om te lezen. Dapper om erover te spreken met anderen. Zo ontzettend herkenbaar verhaal.. ik ben al langere tijd opzoek naar hoe ik (beter) om kan gaan met deze dubbele rol. Ook 26 jr. Sinds 15e therapie. Vorig jaar studie MWD afgerond maar veel struggles moeten overwinnen en moeten bewijzen dat ik dit kon, ook met mijn achtergrond… nu ook weer een zoektocht, hoe open ben je naar een organisatie, collega’s etc. Soms wordt ik er moe van, het achtervolgt je overal.. maar als ik dan merk wat het op levert in mn werk, in contact met kids die het heel moeilijk hebben waarin ik iets van mezelf kan laten zien en delen merk ik dat het ook echt een meerwaarde heeft. Het is de uitdaging om die kracht elke keer te blijven zien… heel veel succes en sterkte toegewenst.. mocht je ooit verder gaan met dit thema, hoe dit in de praktijk vorm te geven.. blijf ik graag op de hoogte…:)

    Like

  14. Wat een inspirerend verhaal en wat fijn dat je je geluk vind in het helpen van anderen. Ik zou het graag eens met je hebben over dit onderwerp waar ik nu zelf ook een project over ben gestart. Ik ben erg benieuwd naar jou persoonlijke ervaringen in combinatie met inzichten uit je werk en studie. Ik kan je volledige naam niet zo eentwee vinden dus mocht je hiervoor openstaan hoor ik graag van je. Eitherway al het beste en keep on blogging!

    Liked by 1 persoon

  15. Ik vind jullie allemaal zo dapper. Ik heb een psychiatrisch verleden en ben daarna gepromoveerd in de natuurkunde. Ik mag mij dus dr. ir. noemen. Daarna ben ik projectleider geweest en beleidsadviseur. Op dit moment ben ik bezig om mijn ‘persoonlijke ervaring’ in de psychiatrie in te zetten in de praktijk van (gemeentelijk) beleidsadvies en dus toch weer betrokken bij de psychiatrie. Ik ben werkelijk in mijn beroepspraktijk (meest buiten de zorg, dus) nog NOOIT tegengekomen dat iemand (behalve ikzelf) twijfelde aan mijn mogelijkheden om mijn werk te doen, vanwege dat verleden in de psychiatrie. Als ik zulke ervaringen had opgedaan als jullie, met collega’s en opleiders die daar openlijk aan durven twijfelen, had ik dat zeker enorm moeilijk en pijnlijk gevonden. Ik zie dat jullie daar bovenuit stijgen als een extra ‘overwinning’, naast het herstel van de psychische problematiek. En ik vind het ook bijzonder kwalijk dat zelfs professionals/leraren menen dat ‘psychische problemen’ hebben gelijk staat aan ‘je kwaliteiten niet kunnen inzetten’. Wat zou je dan verkeerd doen? Gaan projecteren? (geloof me, er zijn heel wat ‘psychisch gezonde’ mensen die daar supergoed in zijn….). Heel stigmatiserend. Reken er maar op, dat jullie ervaringen er alleen maar toe leiden dat jullie in de toekomst veel gemakkelijker ‘naast’ jullie cliënten kunnen staan, zoals tegenwoordig gevraagd wordt, bv. in de presentietheorie. Succes allemaal!

    Liked by 1 persoon

  16. Hey,hoi. Wat mooi en goed geschreven. En ook herkenbaar, ikzelf ben in 2012 afgestudeerd als dramatherapeut, en ook een lange cariere in de ggz als client gehad.
    In de opleiding entijdens stage was het altijd zoeken voor mij. Naast zelfstigma, en twijfel. Ook weinig ruimte om het er over te hebben. Uiteindelijk ben ik zelf die ruimte steeds meer gaan maken, en gelukkig werd dat goed ontvangen. Zo heb ik ook bij mn mede studenten heel wat stigma weg kunnen halen.
    Maar die zoektocht blijft toch altijd wel een beetje. Zelfs nu ik als ervaringsdeskundig hulpverleenster werk. Maar ook leuke situaties op die manier: tijdens een sollicitatie; je hoeft het niet te vertellen, maar ben je opgenomen geweest? Ik; ja dat ben ik geweest ja, meerdere keren. Werkgever; mooi, dat werkt in je voordeel…
    Hoe iets moeilijks uit je verleden mij nu een baan heeft bezorgd.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s